Συμπεράσματα από την ανάλυση του Θ. Μαριόλη..

https://www.youtube.com/watch?v=p15_pdmrVDc

Κάποιες θεωρητικές αναλύσεις και διαπιστώσεις που είναι αποτέλεσμα σκληρής μελέτης και προσεκτικής μεθοδολογικής συγκρότησης του αντικειμένου της γνωσιακής ενέργειας σε βάζουν σε πραγματικό προβληματισμό, ακόμη κι αν διαβλέπεις κάποια ελαττώματα ή λάθη σε κάποιες πτυχές τους.

Θα μιλήσω εδώ, πολύ σχηματικά, για τις θεωρητικές αναλύσεις του ριζοσπάστη και εξαιρετικού οικονομολόγου και στοχαστή Θ. Μαριόλη.

Δεν ελέγχω κατά πόσο είναι ορθή η ανάλυση του Θ.Μαριόλη για τις ειδικές αιτίες της κρίσης που αφορούν την ελληνική «εθνική» καπιταλιστική οικονομία.

Εμπιστεύομαι εν μέρει την αρνητική κρίση του Θ.Μαριόλη για τις αοριστολογικές θεωρήσεις της «ελληνικής» (καπιταλιστικής) κρίσης ως μέρους της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης «υπερσυσσώρευσης» του κεφαλαίου.
Και την εμπιστεύομαι γιατί όντως μπορώ να διακρίνω με τις όποιες γνώσεις μου το «μεταφυσικό» και κακώς εννοούμενο ιδεολογικό χαρακτήρα αυτών των θεωρήσεων.
Δεν απάντησε και κανείς στον Θ. Μαριόλη προφασιζόμενος πάλι (ο όποιος κάποιος) την τεχνική δυσκολία που περιέχουν τα κείμενα και οι αναλύσεις του Θ.Μαριόλη. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Απλά φοβούνται την συντριβή από τον θεωρητικό οδοστρωτήρα Μαριόλη. 
Εγώ θα του έθετα άλλα ερωτήματα σε αυτό το επίπεδο, όπως για το πως θεωρεί πως συναρθρώνεται ειδικά η παγκόσμια κρίση με την «εθνική» κρίση στον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό, εφόσον υπάρχει μια προφανής χρονική αλληλουχία μεταξύ τους.

Είναι λοιπόν προφανής αυτή η χρονική αλληλουχία και κάτι πρέπει να σημαίνει, όχι βέβαια τις αοριστολογίες περί «κρίσης υπερσυσσώρευσης», αλλά κάτι.

Αφού οι «άλλοι» μαρξιστές (ή «μαρξιστές») όντως δεν λένε τίποτα, πέφτει στους ώμους του Μαριόλη να μας πει κάτι διαφωτιστικό, όχι απαραίτητα εκλαϊκευτικό, αλλά σχετικά προσβάσιμο.

Τέλος με αυτό, ας μπω στην ουσία που με ενδιαφέρει.

Αυτό που είναι κλονιστικό και ταυτόχρονα ενδιαφέρον στην ανάλυση Μαριόλη, όσο την συλλαμβάνω βέβαια, είναι η εικόνα που δίνει της μακροχρόνιας και δυνητικά μακροπρόθεσμης παρακμής και αποδόμησης της εδώ «εσωτερικής-εθνικής» δομής της καπιταλιστικής οικονομίας χωρίς να δημιουργούνται απλά και αυτόματα οι προϋποθέσεις μιας κάποιας ανάταξής της και δημιουργίας εδώ ενός μηχανισμού στιβαρής («εθνικής» ή «μη εθνικής») συσσώρευσης κεφαλαίου.

Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Γιατί;

Καταρχάς διαλύεται η «αντικειμενική» (ή μάλλον ψευδο-αντικειμενική) βάση πάνω στην οποία στηρίζει ο εργατίστικος σεχταρισμός και ο αριστερισμός όλη του την ιδεολογική θεμελίωση, εδώ που ζούμε και όχι λ.χ στην Ολλανδία.
Όλοι οι χαρωποί αριστεριστές και «κομμουνιστές» αντάμα με τους φιλελεύθερους κρεττίνους όχι μόνον επιχαίρουν ανοήτως για την καταστροφή των εδώ μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων και την καταστροφή τής εδώ «εθνικής» δομής της κοινωνικής οικονομίας και της πολιτικής (και κρατικής συγκρότησης) αλλά νομίζουν πως αυτό που επίκειται εδώ είναι η δική τους φανταστική ύπαρξη στο πραγματικά υπαρκτό, με την μορφή της «σύγχρονης εργατικής τάξης» ή με την μορφή της «νέας επιχειρηματικότητας» ή με την μορφή της μονοπωλιακής συσσώρευσης απλά.

Αυτό όμως που θα υπάρξει εδώ αν δεν υπάρξει η όποια εθνική ανάταξη και αντίσταση, από την εργατική τάξη και τα μικροαστικά στρώματα ή και την ίδια την αστική τάξη (έστω σαν πολιτική, κρατική τάξη) θα είναι μια έρημος, ένα τίποτα, ένα τεράστιο κενό με ελάχιστες αναφορές στην εστιακότητα του καπιταλισμού.

Ο καπιταλισμός εδώ όπως τον φανταστήκανε, τον ποθήσανε ή τον μισήσανε ποθώντας τον οι σεχταριστές «διεθνιστές-αεθνιστές», απλά δεν θα υπάρχει τότε, ούτε όπως υπήρξε έστω λίγο πειραγμένος στατιστικά ή φανταστικά στο μυαλό τους.

Κάθε ανάταξη, άλλη ανάδυση, άλλη εμφάνιση, κάθε εξέγερση, κάθε επανάσταση, «αριστερή» «προοδευτική» «αντιδραστική» ή ό,τι άλλο, εδώ θα έχει τα χαρακτηριστικά της εντοπιότητας, κι ας μην ονομάζεται «εθνική» ή «εθνικο-ανεξαρτησιακή», λίγη σημασία έχουν τα ονόματα.

Αν ένα κίνημα εδώ δεν θέλει από ιδεοληπτικό πείσμα να λάβει τα χαρακτηριστικά αυτής της δυναμικής θα είναι απλά άλλος ένας διαρκής θόρυβος της λαϊκής πτώσης και της λαϊκής καταστροφής, ένα διαρκές πρελούδιο της ιμπεριαλιστικής πολιτικής, χωρίς να το ξέρει, ό,τι και να λέει, όσο «δίκιο» κι αν έχει στο επίπεδο των «αξιών» και της «ιδεολογίας».

Ο ιμπεριαλισμός κάνει μεγάλη πλάκα με τους εδώ αριστερούς-αριστεριστές «διεθνιστές» ή α-εθνιστές υποστηρικτές του.

Εγώ αυτό καταλαβαίνω, ο οικονομολογικά ταπεινός, ο Μαριόλης ας με διορθώσει αν κάνω λάθος.

Νομίζω θα συμφωνούσε.

https://www.youtube.com/watch?v=CgQkZbAB5sM

Πέραν του κρατισμού και του αντικρατισμού.. Κριτικές σκέψεις για την απελευθέρωση της ζωής από τα δόγματα..

2 έτη ago