Τα ψέματα τελειώνουν (2)

Βλέποντας σήμερα όλο αυτό το πλήθος του λαού, αναλογίστηκα τα πολύ βασικά, τα θεμελιώδη της πολιτικής φιλοσοφίας, όσο σκαμπάζω από αυτά τα πράγματα, ό,τι έχει καταλάβει το ξεροκέφαλό μου.

Είπα λοιπόν:

Ψηφίσαμε ή δεν ψηφίσαμε πριν λίγους μήνες;

Ψηφίσαμε.

Η μάλλον: ψηφίσατε οι περισσότεροι Τσίπρα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, χρυσαύγουλα, Καμμένο και Λεβέντη.

Δεν θα το θέσω το θέμα με εκδικητικό τρόπο.

Θα το θέσω σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο:

Η πλειονότητα της κοινωνίας, ο λαός, ήθελε να σταματήσει η λαίλαπα της τρόικα και της Ευρ.Ένωσης με τον ηπιότερο, «πολιτισμένο» τρόπο, χωρίς σπάσιμο αυγών και χωρίς να «διακινδυνεύσει» η χώρα με μια ρήξη με τους ευρωφασίστες.

Όταν ο Τσίπρας έφτασε αυτή την απαίτηση στο όριό της, όταν δηλαδή μετέτρεψε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε αυτό που ήταν το πραγματικό του περιεχόμενο, ήτοι σε ένα ΝΑΙ+ΟΧΙ εντός των πλαισίων της ευρωένωσης και μάλιστα εντός των στενότερων πλαισίων εντός αυτής της ευρωένωσης (ευρωζώνη), τότε η λαϊκή κοινωνία επικρότησε την υποχώρησή του, με ένα αίσθημα ανακούφισης θα έλεγα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και όχι αυτή που φαντασιώνονται οι της ΛΑΕ, οι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και λοιπές «διεθνο- ή εθνο-επαναστατικές δυνάμεις».

Αν δεν το καταλάβουν αυτό τώρα θα το καταλάβουν στις εκλογές, δυστυχώς γι΄αυτούς επώδυνα.

Δεν θα χαρώ, αλλά δεν θα κλάψω κι΄όλας.

Πέρα από τις ρομαντικοποιήσεις του λαού, πέρα από τις καθαροταξικές παρακρούσεις αυτό που είναι ενώπιον των οφθαλμών μας είναι ένας λαός, ένα ανακάτωμα εργατών μικροαστών, αγρότων και ανέργων που φοβάται την ρήξη με την δύση.

Δεν είναι τόσο απαράδεκτος αυτός ο φόβος, δεν στερείται ορθολογικών χαρακτηριστικών, ακόμα κι αν είναι αναμεμειγμένος με τον τρόμο που διένειμαν τα εδώ ευρωκαθίκια.

Ο ελληνικός λαός έχει περί πολλού την φανταστική γεωπολιτική του «ανωτερότητα» και είναι μάλλον διατεθειμένος να δεχτεί όλους τους εξευτελισμούς και τις ύβρεις, τις περικοπές της κοινωνικής ασφάλισης και της υγειονομικής περίθαλψης, των μισθών κ.λπ αρκεί να διατηρηθεί η χώρα στην ζώνη της δύσης και ειδικά της ευρωένωσης και του ΝΑΤΟ. Όλα μπορεί να τα θυσιάσει αν είναι να μην φανταστεί και δει τελικά τον εαυτό του μέσα, πολύ μέσα, στην ανατολικομεσογειακή ή μεσανατολική αρένα.

Είναι κατανοητό να θέλει κανείς να μην τύχει και πολεμήσει. Αυτό που υπάρχει στο μυαλό του έλληνα λαϊκού όταν του μιλήσει κανείς για κάτι έξω από την ευρωδυτική φυλακή είναι πόλεμος και καταστροφή.

Το ισχυρό σημείο της κυρίαρχης προπαγάνδας είναι πως όντως αυτό είναι πολύ πιθανό αν η χώρα αποφασίσει να βγεί από το στενό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

Αυτό που δεν έχουν καταλάβει όλοι όμως, και έχω την απόλυτη έπαρση ότι το έχω καταλάβει εγώ (ίσως και άλλοι που δεν το έχουν καταλάβει απλώς αλλά το…γνωρίζουν) είναι πως ήδη η χώρα έχει βγεί στην εξωτερική ζώνη της δύσης και προορίζεται για ανάλωση ούτως ή άλλως σε κάποια πολύμορφη γεωπολιτική και γεωστρατιωτική διελκυστίνδα. 

Το θέμα είναι πότε θα σκάσει η γεωπολιτική μπόμπα όχι αν θα σκάσει.

Αυτή είναι η μεγάλη αυταπάτη, η αυταπάτη πως είμαστε ακόμα εντός της δύσης, και αυτό είναι το πεδίο της κυρίαρχης ιδεολογίας εντός του οποίου όλοι οι «πρωτοπόροι» της αριστεράς πέραν του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν πως την επιβοηθούν, με τον «φιλειρηνισμό» και τον «διεθνισμό» τους.

Το ζήτημα της «δραχμής» ή ακόμα και του «σοσιαλισμού», όπως τίθενται, δεν έχουν την τόσο τεράστια σημασία όσον και εφόσον δεν υπάρχει επίγνωση της επερχόμενης κάποια στιγμή στρατιωτικοποίησης της πολιτικής και πολιτειακής δράσης, από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς αυτό.

Αυτό που σας λέω τώρα ακούγεται ακραίο, και είναι ακραίο με τα δεδομένα όπως είναι ακόμα. Αλλά είναι η ουσία του μέλλοντος.

Δεν είναι κάτι που εύχομαι, θα ήθελα να μην το ζήσω ούτε ως 100χρονος συνταξιούχος, αλλά θα υπάρξει.

Για να μιλήσω πάλι πιό απλά:

Αφήστε τις ανοησίες και διαλέξτε από τώρα είδος μιλιταρισμού.

Και να είστε ειλικρινείς: και ο αριστερός ή ο δημοκρατικός μιλιταρισμός μιλιταρισμός είναι. 
Κανένα πρόβλημα από μέρους μου.

Εσείς, οι όποιοι «εσείς» το έχετε ακόμα το πρόβλημα.

Μη-μιλιταριστική ελληνική κοινωνία σε αυτές τις αναδυόμενες συνθήκες είναι μια ιδεολογία μόνον για αυτούς που θα ανέχονται μόνον  ξένα νατοϊκά στρατεύματα και θα τα εξυπηρετούν (και) με ειρηνιστικές διαδηλώσεις.

Freelance Creator | Cinematographer | Photographer | Poet | VideoGrapher | Web Designer & Developer

2 έτη ago