«άλλο» Βαλκάνια και «άλλο» Μέση Ανατολή..

Το αδιέξοδο στην Μέση Ανατολή (ή δυτική Ασία) έχει δύο δημιουργούς:

Τον δυτικό ιμπεριαλισμό, ως «σύνολο» με πολλούς ανταγωνιζόμενους μεταξύ τους παίχτες, και το σύνολο (των ελίτ) του «αραβικού» και «μουσουλμανικού» κόσμου (συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, προ Κεμάλ και μετά Κεμάλ, μέχρι σήμερα).
Η ευθύνη των φιλοδυτικών, αυτονομιστικών και νεωτεριστικών δυνάμεων, όπως ήταν οι Έλληνες εθνικιστές του 18ου-19ου αιώνα και μετά, οι Εβραίοι που συγκρότησαν το Ισραηλινό έθνος-κράτος, και οι Κούρδοι αυτονομιστές, είναι η μικρότερη.
Και σε αυτούς τους «παράγοντες» υπάρχουν ευθύνες που σχετίζονται με τον τρόπο που διαμεσολάβησαν και διαμεσολαβούν την «απόσπασή» τους από τον «τοπικό» δεσποτισμό των Τούρκων, των Αράβων και των Ιρανοπερσών εθνικιστών/θεοκρατών αλαζόνων και των αυτοκρατορικών (αρχικά) και εθνικών κρατών τους.
Αλλά οι ευθύνες αυτές, που αντανακλούν έναν αμυντικοεπιθετικό εθνικισμό απέναντι στους αλαζόνες ο οποίος έχει και αυτός πολλά εγκλήματα στην «πλάτη» του, είναι ένα τίποτα μπροστά στις ευθύνες των αλαζόνων.
Πολλοί αναλυτές στην ελλαδική επικράτεια, αλλά και «απλός» κόσμος, κάνουν ένα βασικό λάθος όταν παραλληλίζουν την βαλκανική με την μεσανατολική ιστορία χωρίς να διακρίνουν σημαντικές διαφορές.
Βέβαια, αυτός ο «παραλληλισμός» έχει μια βάση στον βαθμό που αντανακλά την ενότητα των προσδιορισμών σε συγκεκριμένα ιστορικά και κοινωνικά υποκείμενα που ήταν και είναι και «βαλκανικά» και «μεσανατολικά», αλλά είναι υπεύθυνος για πολλές αστοχίες και για επιβοήθηση διείσδυσης ακραίων ιδεολογικών προσλήψεων της μεσανατολικής πραγματικότητας.
Η διάσπαση μιας κρατικής επικράτειας που ελέγχεται για γενοκτονικές και όχι μόνον εθνοομογενοποιητικές πρακτικές (που είναι και αυτές άθλιες από μόνες του βέβαια), η διάλυση ενός αυτοκρατορικού κράτους, ο κατατεμαχισμός μιας «ιερής ζώνης» που ενώνει μεσαιωνισμό αστικό ολοκληρωτισμό και πλέον «μεταμοντέρνα» τρομοκρατία, δεν είναι τής ίδιας τάξεως φαινόμενο (ή πιθανό να συμβεί φαινόμενο) με την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας που δεν ήταν αναγκαία ή αναπόφευκτη παρά τα εγκλήματα των εκεί εθνικιστών (με πρωτεργάτες τους «αδελφούς» Σέρβους, αλλά όχι μόνον).
Η ενιαία πρακτική του δυτικού ιμπεριαλισμού για διάλυση και ανασύνθεση των εξωδυτικών ή οριακά δυτικών επικρατειών του κόσμου δεν μπορεί να κρίνεται και να αξιολογείται με τον ίδιο τρόπο, αλλά σε σχέση με την κάθε ξεχωριστή «ζώνη» τής δράσης του.
Για τους λαούς της Μέσης Ανατολής που διώκονται από τις τοπικές ελίτ, αλλά ακόμα και για τους δημοκράτες της, ο δυτικοϊμπεριαλιστικός αλλά και ειδικότερα ο σιωνιστικός διαλυτικός «ρόλος» δεν είναι μόνον φενακιστικά αλλά και πρακτικά λυτρωτικός αν είναι να γλυτώσουν από τους οικείους αφέντες και δεσπότες τους.
Εδώ, ακόμα και στα Βαλκάνια, καλό θα ήταν να μην θεωρούμε ότι ακόμα και «αντιπαθητικές» για μερικούς εθνοτικές ομάδες δεν είχαν και δεν έχουν δικαιώματα.
Υπάρχει βάση για να υπάρχει από μέρους πολλών «αντιιμπεριαλιστών» δικαιολογημένη αντιπάθεια, αλλά σε μερικές περιπτώσεις, όπως με τους Αλβανούς (όχι μόνον του Κοσόβου) υπήρχαν και δίκαια αιτήματά τους για δημοκρατική αυτοδιάθεση κ.λπ και όχι μόνον «μεγαλοϊδεατισμός». Και μιλάμε για τους Κοσοβάρους.
Όταν αλλάξουμε πεδίο αναφοράς και πάμε στο Ιράκ, το Ιράν, την Τουρκία και τον αραβικό κόσμο, δεν έχουμε να κάνουμε με «προβληματικούς» λαούς (όχι μόνον κατά τα ηθικολογικά κριτήρια των «αντι-δυτικοϊμπεριαλιστών») με άσχημο ιστορικό συνεργασίας με τους Ναζί και τον φασισμό, αλλά το αντίθετο, έχουμε να κάνουμε με ελίτ αρχικά και καθεστώτα έπειτα που λάτρεψαν τον Ναζισμό, και συνέθλιψαν τις δυτικόφιλες μειονότητες (στην πραγματικότητα αγγλόφιλες, αμερικανόφιλες κ.λπ) (λόγω του δεσποτισμού των «αφεντάδων» τους) και καθοδήγησαν τον εθνικοαπελευθερωτικό αντιαποικιακό αγώνα των χωρών τους με βάση ξεκάθαρα εθνικοσοσιαλιστικά ναζιστικά ιδεολογικά και πολιτικά θεμέλια.
Το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί, μετά κυρίως την άνοδο του Χρουστσώφ, «‘έπαιξαν» με αυτές τις εθνικιστικές ελίτ (χωρίς, παράλληλα με την κυνική συμμαχία, να τις ελέγχουν ιδεολογικά όπως έκαναν οι λενινιστές και οι σταλινικοί επίγονοί τους), το γεγονός ότι υπήρξε (και υπάρχει) ένα ισχυρό δίκιο στον αντισιωνιστικό αγώνα των Αράβων της Παλαιστίνης, το γεγονός ότι η δυτική εκμετάλλευση και εξουσία συνέχιζε να υπάρχει, θόλωσε τα πράγματα.
Δημιουργήθηκε ένας ομιχλώδης ιδεολογικός και αξιακός ιστός που απέκρυπτε την φασιστική ιδεολογική ρίζα των αραβικών, τουρκικών και ιρανικών ελίτ που καθοδήγησαν τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα και ίδρυσαν/ή/επανίδρυσαν τα νέα έθνη κράτη, και ενοχοποιήθηκαν πάνω από το «ορθό» οι όποιοι μη αντιδυτικοί μειονοτικοί ή οι πολιτικοί ηγέτες που αναγκαστικά στράφηκαν και στρέφονται στην «δύση» για να λυτρωθούν από τους «τοπικούς» δυνάστες, χωρίς απαραίτητα να πέφτουν στο επίπεδο του «κοσοβαρισμού» ή του «φαλαγγιτισμού».
Η «είσοδος» ενός νέου φασιστικού συντελεστή, του ισλαμοφασισμού ως προερχόμενου κυρίως από το ευρύ δίκτυο των «Αδελφών Μουσουλμάνων» αλλά και ως παρουσιαζόμενου στο πιο αντινομικό σιιτικό φονταμενταλιστικό κίνημα, μάλλον περιέπλεξε κι άλλο τα πράγματα.
Η συμμαχία των Η.Π.Α με τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και τους ακραίους Σαλαφιστές, και η ανοχή του Ισραήλ προς αυτές τις φασιστικές ομάδες, έχουν μπερδέψει τα πράγματα, έχουν δημιουργήσει πέραν των πρακτικών αδιεξόδων και ιδεολογικές/θεωρητικές «εμπλοκές» και ακατανοησίες.
Το γεγονός ότι η Ρωσία χρησιμοποιώντας το σοβιετικό μάνιουαλ έχει επιτύχει τόσες μεγάλες γεωπολιτικές επιτυχίες, δείχνει πόσο καταστροφική ήταν και είναι η στρατηγική των Η.Π.Α και των δυτικών, και πως ακόμα και η προσπάθειά τους να «διορθώσουν» τα πράγματα, με κάποια ψήγματα «δημοκρατικών αρχών», τους οδήγησε και θα τους οδηγεί σε μεγαλύτερα λάθη.

Πέραν του κρατισμού και του αντικρατισμού.. Κριτικές σκέψεις για την απελευθέρωση της ζωής από τα δόγματα..

1 μήνα ago