άποψη πολιτική

Η κατάσταση στην "αριστερά" και το κίνημα..

ασπάλακας
Δημιουργήθηκε από ασπάλακας

Μάλλον δεν υπάρχει επίγνωση της νέας κατάστασης όπως διαμορφώνεται από την εκτύλιξη των παγκόσμιων διακρατικών και καπιταλιστικών ανταγωνισμών όπως συγκεκριμενοποιούνται στο «χωρικό» σημείο που βρισκόμαστε.

Δεν πρέπει να είμαστε άδικοι όμως με τις «επαναστατικές πρωτοπορίες» που πίνουν τον καφέ τους ή το τσιπουράκι τους αμέριμνες σε κάποια συνοικία της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης.

Μια ζωή ψέματα, μια ζωή εύκολες αναλύσεις, μια ζωή ενοχοποίηση κάθε εθνικο-ανεξαρτησιακής πάλης ως «εθνικιστικής» και «σταλινογενούς» σε τι άλλο θα έβγαζε;

Από το 1993 περίπου έχω ξεκινήσει τον δικό μου πόλεμο ενάντια σε αυτές τις αριστερίστικες ιδεολογικές συμμορίες που βρήκαν την εξήγηση των πάντων και το φιλοσοφικό επαναστατικό μαντζούνι θεραπείας του ανυπέρβλητου ναρκισσισμού τους με την υιοθέτηση όσων σοσιαλ-ιμπεριαλιστικών νεο-αναρχικών και νεο-τροτσκιστικών θεωρήσεων βρήκανε μπροστά τους εύκαιρες για αυτο-αποβλάκωση και μαζική εθνική και κοινωνική αυτοκτονία.

Δυστυχώς έχασα πολύ χρόνο με τις αυταπάτες μου με το ΝΑΡ και τον ευρύτερο χώρο των Ε.Α.Α.Κ, παρά το γεγονός πως έπαψα να έχω την οποιαδήποτε οργανωτική και προσωπική σχέση μαζί τους ήδη από το 1995 που πήγα φαντάρος.

Κύλησε το νερό στο αυλάκι και κάποια στιγμή διαπίστωσα πως η παλιά ριζοσπαστική αντιπολίτευση του ΝΑΡ στο Κ.Κ.Ε και τον ΣΥΝ είχε μετατραπεί σε έναν τυπικό αριστερίστικο χώρο στον οποίο είχαν ενταχθεί πλέον τα απομεινάρια των «συσπειρώσεων», τροτσκιστές και νεο-τροτσκιστές, ο οποίος (σαν χώρος) είχε προχωρήσει πλέον σε μια ιδεολογική και αναλυτική-θεωρητική κατεύθυνση ξεκάθαρα ανόητη και πολιτικά ύποπτη.

Παρά το γεγονός πως υπάρχουν ακόμα κάποιες παραδόσεις που αναφέρονται στον ιστορικό κομμουνισμό η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί πλέον τον πιo επικίνδυνο αριστερίστικο και φιλο-ιμπεριαλιστικό χώρο μέσα στην αριστερά μετά τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά και το Κ.Κ.Ε με την νέα γραμμή του έχει περάσει σε μια άλλη κατάσταση από την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγει εύκολα λόγω και της «περικύκλωσής» του από τις «άλλες» δυνάμεις.

Παράλληλα υπάρχει «ποσοτική» και «ποιοτική» άνθηση πλέον του πιο ακραίου αριστερισμού και αναρχισμού.

Η ριζοσπαστική νεολαία, ίσως και τα καλύτερα και πιo παθιασμένα στοιχεία εντός της, έχει βυθιστεί στο χάος ενός χαφιέδικου και αδιέξοδου «αντικρατισμού-αντιεθνικισμού» και δεν υπάρχει κανένας λόγος να φανταστούμε πως θα βγει εύκολα από αυτό το αδιέξοδο.

Ο ίδιος ο «εθνικός» καπιταλισμός έχει δώσει όλους τους Λόγους και όλες τις αφορμές για να οδηγήσει την ριζοσπαστική νεολαία στο χάος αυτό.

Δεν είναι δυνατόν ένα τέτοιο «σύστημα» και μάλιστα στις «εθνικές» του εκφάνσεις να αποτελεί κάτι άλλο από ένα απωθητικό πράγμα που προκαλεί σχεδόν αυτόματα την απόλυτη αντίδραση σε κάθε νέο άνθρωπο που δεν έχει πλήρως υποταχθεί και αποβλακωθεί.

Ο νεο-εθνικισμός και ο νεο-φασισμός κλείνει το καπάκι και επισφραγίζει την αντιδραστικότητα της ριζοσπαστικής νεολαίας συκοφαντώντας κάθε εθνικο-ανεξαρτησιακή ιδέα.

Η ίδια η έννοια της εθνικής κυριαρχίας, παραμένοντας ούτως ή άλλως προβληματική αν δεν ενταχθεί στον αντι-ιμπεριαλιστικό και αντι-αυτοκρατορικό αγώνα, έχει γίνει αντικείμενο ολικής οικειοποίησης από σκοτεινές ακροδεξιές δυνάμεις.

Η δύσκολη διαλεκτική οικειοποίησης και δημοκρατικοποίησης του εθνικού αγώνα ενός λαού της «περιφέρειας» καταστρέφεται στο ίδιο το πιθανό σημείο εκκίνησής της από την ακροδεξιά, αλλά και από τις όποιες συντηρητικές (αλλά όχι φασιστικές) «εθνιστικές» δυνάμεις που δομούν έναν αμφίσημο ιδεολογικό και θεωρητικό Λόγο χωρίς αξιώσεις ιδεολογικής και πολιτικής ηγεμονίας (μάχες «ιδεολογικών οπισθοφυλακών» τύπου Καραμπελιά), υπαγόμενες μερικές φορές (θελητά ή αθέλητα) στον δεξιό εθνικισμό.

Αν δεν υπήρχε η ίδια η πραγματικότητα όλοι αυτοί που προανέφερα θα αυτοαναπαράγονταν για μια σχεδόν χιλιετία.

Το μόνο που μπορεί να κάνει την όποια «αριστερά» ή το όποιο «κίνημα» να ξεφύγει από την άθλια μακαριότητα εις την οποία έχει περιέλθει είναι η ίδια η πραγματικότητα αν αρχίσει να «δαγκώνει».

Πρέπει να εμφανιστούν μάλλον Τουρκικές Κορβέτες στο Σούνιο συνοδευόμενες από νατοϊκές για να αρχίσουν μερικοί να αντιλαμβάνονται πως ο Deleuze, ο Καστοριάδης, ή ο κάθε βαρεμένος «αντικαπιταλιστής» της Δύσης όχι μόνον δεν αποτελούν τίποτα το εξαιρετικά αξιοσημείωτο αλλά είναι κιόλας ίσως εκφραστές της δυτικής κυριαρχίας και της δυτικής/δυτικο-ιμπεριαλιστικής αδιαφορίας για τους εδώ «ιθαγενείς» και τα όποια «εθνικά» προβλήματά τους.

Αλλά και τότε το επαναστατικό «υποκείμενο» είναι ικανό να κλείσει τα μάτια.

Πάτο δεν έχει η αριστερίστικη μαλακία ούτε όριο.

Υπάρχουν και ιστορικά παραδείγματα, ο Στίνας λ.χ.

Αντί να αυτοκτονήσει ή να ασχοληθεί με την Λογοτεχνία μετά από την «διεθνιστική» συνεργασία του με τους Ναζί έγραψε και βιβλία, έγινε κιόλας το «πρότυπο» της «αντισταλινικής» προπαγάνδας, ένας ήρωας του χιτλεροτροτσκισμού ιδεολογικά χρήσιμος για κάθε σχιζοφρενή «διεθνιστή» της μεταγενέστερης εποχής.

Η πραγματικότητα πρέπει να φτάσει ως το μεδούλι της αριστερίστικης απάθειας, να υπάρξει πλέον και προσωπικό τίμημα για να υπάρξει κάποια μετακίνηση από το χάος της (ψευδο-)απόλυτης υποκειμενικότητας.

Και τότε όμως αμφιβάλλω. Γιατί αμφιβάλλω;

Αμφιβάλλω για το ξύπνημα της «αριστεράς» (και της αναρχίας και της «αυτονομίας») διότι θα έχουν φροντίσει οι ακροδεξιοί φασίστες και το «εθνικόν» καθεστώς να δώσουν νόημα ύπαρξης σε όλο το λουμπεναριό της «μοριακής» αντιπαράθεσης.

Φανταστείτε μια μισοδιαλυμένη αποικιοκρατούμενη («μεταμοντέρνα») χώρα εντός της οποίας υπάρχουν συνεχώς συγκρούσεις μεταξύ εθνικιστών-φασιστών και αριστεριστών για την κυριαρχία στους «δρόμους» πάνω στην βάση του μεταναστευτικού ή την βάση των εθνοκρατικών αντιπαραθέσεων Ελλάδας-Τουρκίας.

Είναι προφανές για μένα πως οι αριστεριστές θα εκφράζουν έναν κάποιο στοιχειώδη ανθρώπινο τρόπο αντίληψης και νοηματοδότησης της κοινωνικής διαντίδρασης.

Έχουν παρεξηγήσει την θέση μου (και την θέση άλλων) όσοι δεν καταλαβαίνουν πως η καρδιά μου θα είναι μαζί τους, θα συρθώ (όπως και άλλοι) στην υποστήριξή τους και την σωτηρία τους από τα εθνικιστικά στίφη του μέλλοντος.

Αυτό που δεν κατανοούν όλοι αυτοί οι υποψήφιοι θυσιαζόμενοι μαλάκες είναι πως η πολιτική ουσία της άποψής τους, η πολιτική αλήθεια της «γραμμής» τους δεν είναι πολύ καλύτερη από την αντίστοιχη ακροδεξιά.

Δεν τίθεται θέμα «θεωρίας των άκρων» (για μένα τουλάχιστον). Τίθεται θέμα σκληρότερο.

Θέμα που αφορά την ταξική και ιδεολογική ουσία της άποψης και της πρακτικής των «επαναστατικών» ελίτ (των Αθηνών), η οποία δεν είναι άλλη από την ανοιχτή ή έμμεση (και αθέλητη) υποστήριξη ταυτόχρονα του Δυτικού και Τουρκικού ιμπεριαλισμού.

Πάνω σε αυτό δεν ακούω κάτι ενδιαφέρον, δεν βλέπω πραγματική συζήτηση, δεν προβλέπω τίποτα ελπιδοφόρο.

Θα βυθιστούμε όλοι, όσοι δεν είναι «δεξιοί» ή απλά «μέσοι» πολίτες (τι άσχημη έκφραση), σε έναν φαυλοκυκλικό και αδιέξοδο ιδεολογικό πόλεμο. Δεν νομίζω μάλιστα πως κάποια θολή και μπερδεμένη «πατριωτική αριστερά» θα δώσει λύση σε τίποτα.

Σχετικά με την/τον Δημιουργό

ασπάλακας

ασπάλακας

Φανταστικός Χαρακτήρας σε Πραγματικό Προτεκτοράτο.