ασπάλακας

τυφλό σύστημα

Η ΧΡΟΝΙΑ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

Το να πας στη Μύκονο, να αράξεις το σκάφος σου και να πληρώσεις ένα χιλιάρικο το κεφάλι για ν’ ακούσεις τους ΡεΡα (Ρέμο και Ramazzotti) να τραγουδούν για δυο (σκάρτες) ώρες, προϋποθέτει μια τάση ψευτοδιασκέδασης όπου οι διασκεδάζοντες υποκύπτουν στη νεοπλουτίστικη μαζοχιστική θεωρία «οσο πιο ακριβά το πληρώνω, τόσο πιο πολύ το φχαριστιέμαι.” Πολλοί άλλωστε (κυρίως αρσενικοί) αυτό το modus vivendi το έχουν εξασκήσει εντατικά με τις επώνυμες (η “celeb”) βίζιτες. Το να ανοίγεις σαμπάνιες-γίγαντες με κόστος δέκα χιλιάρικα τη μια, για να εκφράσεις την ικανοποίηση σου επειδή έχεις και ξοδεύεις τόσο ανόητα, είναι αρχή μανιοκατάθλιψης και δυστυχία αδειοσύνης. Ο Ρέμος είναι ένας αποδεκτός πλην μέτριος τραγουδιάρης πίστας και ο Ramazzotti ένας (για πολλούς) θαυμάσιος cantautore. Όμως η εκδήλωση θαυμασμού και για τους δυο, όταν συνοδεύεται από ακραίες επιδεικτικές συμπεριφορές, εμένα προσωπικά με κάνει να σέβομαι: αν έμπαινε η δίωξη ναρκωτικών και άλλοι κλάδοι της ΕΛΑΣ τη νύχτα εκείνη της μεγάλης σφαγής (των ευρώ,) πόσοι από τους ανοιχτοχέρηδες θα κατέληγαν στη ΓΑΔΑ με διώξεις οικονομικών και άλλων εγκλημάτων; Το ξέρουμε δα από άλλα κεφάλαια της ίδιας ιστορίας πως οι έμποροι ναρκωτικών, όπλων, λεύκης (η άλλου χρώματος) σάρκας αρέσκονται στο να προκαλούν την τύχη τους επιδεικνύοντας το χρήμα που εγκληματικά και παράνομα τσέπωσαν. Γι΄ αυτό και η “κοσμική” Αθήνα, σε μεγάλο μέρος, από τέτοιους αποτελείται και τα tabloids κάτι τέτοιους υμνούν, μέχρι τη σύλληψη και φυλάκιση τους.

Νίκος Μαστοράκης