Αυτό δεν είναι ένα πολιτικό ποστ..

Από χθες τα μεσάνυχτα που «βγήκαμε από τα μνημόνια» η ψυχή μου είναι σφιγμένη και ίσως κρατάω με το ζόρι κάποια δάκρυα.
Ό,τι και να λέμε, πως το μυαλό πρέπει να επιβάλλεται της ψυχής, είναι κάποιες στιγμές που είσαι μόνο ψυχή.
Το 1980 ήμουν έφηβη. Δεν περίσσευαν λεφτά στο σπίτι, δεν υπήρχαν πολλές μάρκες ρούχων, καλλυντικών, επίπλων, αυτοκινήτων, δεν ερχόντουσαν δίσκοι, δεν υπήρχαν πολλά ηλεκτρονικά είδη, δεν υπήρχαν δουλειές.
Είχαμε συνηθίσει στα λίγα επιτρεπτά και στα πολλά απαγορευμένα. Χωρίς κανένα κόμπλεξ, μιλούσαμε για το «εξωτερικό» που είχαν το ένα και το άλλο κι όταν πήγαινε κάποιος φίλος και μας έφερνε επιστρέφοντας την κολόνια που του είχαμε ζητήσει, γινόμασταν βασιλιάδες. Τουλάχιστον εγώ στην εφηβεία, έτσι τα έβλεπα τα πράγματα.
Το 1985 κάτι άλλαξε και άρχισαν τα ροκ φεστιβάλ. Ερχόντουσαν ξένοι μεγάλοι καλλιτέχνες και σχεδόν δεν πιστεύαμε ότι είχαμε τόση αξία ώστε να μας κάνουν την τιμή.
Το 1988 που μπήκε το MTV στην τηλεόρασή μας και το 89 που η τηλεόραση έγινε ελεύθερη και άνοιξαν κι άλλα κανάλια, είχαμε αρχίσει να οσμιζόμαστε τη δεκαετία του ’90 που όλα άλλαξαν όταν ήρθε. Δουλειές, λεφτά, προοπτική, πλούσια αγορά, όλα περίπου σαν το εξωτερικό.

Στους Ολυμπιακούς του 2004 είχαμε αγγίξει όσο ουρανό μπορούσαμε να αγγίξουμε σε αυτή τη χώρα. Και δεν εννοώ μόνο οικονομικά. Αλλά τα χρήματα έτσι όπως έχει φτιαχτεί ο κόσμος, είναι απαραίτητα για την ελευθερία σου. Δεν είναι σκλαβιά τα χρήματα, ελευθερία είναι. Δείτε πόσο τα απολαμβάνουν ακόμα και αυτοί που ιδεολογικά υποτίθεται τα απαξιώνουν.
Αυτό ήταν. Λίγο μετά τους Ολυμπιακούς, άρχισε η κατρακύλα.
Θυμάμαι τότε μου το είχε πει ένας φίλος και έμεινε στο κεφάλι μου ένα τεράστιο ερωτηματικό. Μου είπε «Μετά τους Ολυμπιακούς, έρχεται τεράστια φτώχεια’. Τι να εννοούσε σκέφτηκα…
Και είχε δίκιο. Λίγο-λίγο, τα κεφάλια πάλι μέσα. Πάλι πίσω στο 1980, σχεδόν όλα ίδια όπως τότε.

Από φτώχεια έχουν περάσει όλες οι χώρες του κόσμου. Και όλες βγήκαν από αυτή. Εμείς βγήκαμε και ξαναμπήκαμε. Εδώ, στη Δύση που ανήκουμε εννοώ, γιατί υπάρχουν και χώρες εκτός Δύσης που δεν βγήκαν ποτέ από τη φτώχεια. Αλλά μην τις συγκρίνετε με μας. Έχουν μάθει με τα λίγα οι άνθρωποί τους και είναι σχεδόν ανέμελοι, όπως το 1980 που ήμασταν κι εμείς.
Αλλά εμείς ανήκουμε στη Δύση και όπως όλες οι χώρες της Δύσης, δεν έπρεπε να καταντήσουμε εδώ που καταντήσαμε.
Λέμε ότι φταίει ο λαός που ψηφίζει ασυνείδητους. Δεν είναι έτσι. Ο λαός δεν τους ψηφίζει για ασυνείδητους. Τους ψηφίζει γι αυτό που καμώνονται πως είναι, μέχρι να πάρουν την εξουσία.
Κατά τη γνώμη μου, οι πολιτικοί «ζυμώνουν» τον λαό και όχι ο λαός τους πολιτικούς.
Από αυτό πάσχουμε. Το ζήσαμε από την πρώτη μέρα της κρίσης, ως σήμερα. Τουλάχιστον, το καταλάβαμε από την πρώτη μέρα της κρίσης, ως σήμερα.

Κι έτσι, πουλημένοι και ρακένδυτοι, καταληστευμένοι, χωρίς ελπίδα, «βγαίνουμε από τα μνημόνια» οδεύοντας προς καινούργια. Το ’90 και το 2000 δεν θα ξαναέρθει σύντομα σε αυτή τη χώρα. Στην Ελλάδα το χρήμα λες και αποτελεί μόνο πηγή κακού, μας το στέρησαν και θα μας το στερήσουν για πολλά χρόνια ακόμα. Υπάρχει μόνο λίγο γι αυτούς που μας κυβερνούν, ώστε να…μας κρατάνε μακριά από την ευημερία του χρήματος. Που έχει στηρίξει την τέχνη, τον πολιτισμό, την ομορφιά, τη γαλήνη. Και τώρα σε μας στηρίζει μόνο μια φρατζόλα ψωμί και μια κατσαρόλα στη φωτιά.
Αν ήταν άχρηστο το χρήμα θα είχε καταργηθεί. Και μαζί μ΄αυτό, ο κόσμος ολόκληρος. Ακόμα και ο Μαρξ, με το χρήμα τρωγότανε. Τέλος πάντων, μας το πήραν και ησυχάσανε.
Και στη θέση του μας δώσαν ψέματα και κούφια χαρά, πως κάποτε θα ξαναζήσουμε σαν άνθρωποι. Σαν τους γειτονές μας,
Κι όποιος με παρεξήγησε, οι γειτονές μας οι Δυτικοί χρησιμοποιούν το χρήμα, τόσο, όσο. Τόση ώρα δεν μιλούσα για 30μετρα κότερα και βίλες. Μιλούσα για τον μέσο άνθρωπο.

Τι να γιορτάσω λοιπόν που «βγήκαμε από τα μνημόνια»;
Θλίψη, ματαίωση και αίσθημα μικρότητας, προερχόμενα από τους πολιτικούς μας, που συνεχίζουν να μας δουλεύουν.
Δυο γενιές, τρεις, χαθήκανε, δεν ξέρω. Κι αυτοί που τρώνε σήμερα προσκολλημένοι στον Συριζα, μη χαίρονται. Τελειώνουν πιο γρήγορα τα λεφτά που απέμειναν έτσι. Ας δουν τι έπαθαν όσοι προσκολλημένοι έτρωγαν από αλλού, αλλά κυρίως ας δουν τι έπαθαν τίμιοι άνθρωποι εργαζόμενοι και συνταξιούχοι.
ΥΓ.
Αυτό δεν είναι ένα πολιτικό ποστ φυσικά. Είναι οι σκέψεις μιας Ελληνίδας που έζησε λίγα χρονάκια όμορφα στην Ελλάδα και σαν να μην της έπρεπε, τώρα πρέπει να ξαναγυρίσει στην κοιλιά της μάνας της και να ξαναρχίσει τα πάντα από την αρχή. Μόνο που τώρα δεν θα είναι παιδάκι κι έφηβη, ενώ έχει το ετεροχρονισμένο προνόμιο να μπορεί να τα βλέπει όλα καθαρά, όπως είναι.

Έλια Ζερβού

Φανταστικός Χαρακτήρας σε Πραγματικό Προτεκτοράτο.

4 εβδομάδες ago