Γιατί είμαι αντίθετος στο συλλαλητήριο.

Η φαντασιακή μετάθεση του κοινωνικού προβλήματος της ελληνικής εργαζόμενης τάξης και των ελλήνων φτωχοποιημένων μικροαστών σε ένα κυρίως κατά φαντασίαν «εθνικό θέμα» δεν είναι η μοναδική φαντασιακή μετάθεση.
Μέσω του «μακεδονικού» μετατίθεται και παραβλέπεται το πραγματικό γεωστρατηγικό και αμυντικό πρόβλημα του νεοελληνικού έθνους που είναι το φασιστικό επιθετικό τουρκικό κράτος.
Υπάρχει λοιπόν ένα διπλό λάθος και μια διπλή αποποίηση των πραγματικών κοινωνικών και πολιτικών ευθυνών από τους ίδιους τους δυνητικούς φορείς τους, τους ίδιους τους «λαϊκούς» ανθρώπους, και αυτή η διπλή σφαλερότητα κατά την στόχευση του κοινωνικού και πολιτικού εχθρού θα έχει δραματικά αποτελέσματα για τους ίδιους:

1ον
Θα εδραιωθεί μια αντιδραστική επανεθνικοποίηση των προβλημάτων κοινωνικής και ταξικής «υπόστασης».

2ον
Θα αποπροσανατολιστεί πλήρως η συζήτηση για το περιεχόμενο μιας αληθινής και προοδευτικής επανεθνικοποίησης που θα ήταν εφικτή δια της συγκρότησης ενός πραγματικού και αγωνιστικού δημοκρατικού μετώπου ενάντια στον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό και ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ηγεμονικούς σχεδιασμούς και τις συνωμοσίες των δυτικών, των Η.Π.Α, αλλά και της νεοτσαρικής αντιδραστικής Ρωσίας.

3ον
Θα υπάρξει εδραίωση και εμβάθυνση του καταγωγικού εθνικισμού, άρα θα συνεχίσει το έθνος να στοιχειώνει τη σκέψη του με ανόητες και παγκόσμια καταγέλαστες θεωρίες και ιδεολογίες περί μιας φαντασιακής καταγωγής του (που κι αληθινή να ήταν πάλι δεν θα είχε «ουσία»), μεταφέροντας το εθνικό και κοινωνικό αίτημα της ελευθερίας του και της απελευθέρωσής του από τις ηγεμονικές δυνάμεις στον νοητικό και ιδεολογικό «τόπο» τής ονειροφαντασίας, της χίμαιρας, του εθνικού μύθου και της απόσπασης εντέλει από την πραγματική πράξη.

4ον
Θα συνεχίσει να ακολουθείται η «λογική» της ίδιας της μετάθεσης του πραγματικού στο φαντασιακό με μεγαλύτερη πλέον ένταση και χωρίς να διατηρούνται ερείσματα στην ίδια την πραγματικότητα.
Αν το κίνημα των «αγανακτισμένων» και ο Σύριζα της πρώτης φάσης σήμαιναν ήδη μιαν απόσπαση από τα πραγματικά καθήκοντα και τις δυσκολίες τους, εφόσον στηρίζονταν στην «εύκολη» ένωση ιδεών προγραμμάτων και πρακτικών στόχων, χωρίς να ζυγιάζεται το μέγεθός τους και η δυσκολία πραγμάτωσής τους με «κόστος» και θυσίες, τώρα αυτή η απόσπαση, αυτή η ευκολία, θα αποκτήσει πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά.
Δεν είναι τυχαίο που οι «εθνικά σκεπτόμενες» μάζες και οι εθνικιστές γαμπροί στράφηκαν πάλι στο «μακεδονικό», εφόσον δια αυτού εξυπηρετείται η ευκολία τους, η ανάγκη τους για μια φαντασιακή νίκη έναντι ενός αδύναμου ή εν πάση περιπτώσει έναντι ενός μη πανίσχυρου εχθρού.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Η.Π.Α, αλλά και η Τουρκία (το τουρκικό κράτος) είναι πανίσχυρες πολιτικές γεωπολιτικές και πολιτικοστρατιωτικές οντότητες και η σύγκρουση μαζί τους, ακόμα και σε έναν χαμηλό βαθμό έντασης, προϋποθέτει θάρρος, ρίσκο, ετοιμασία για πραγματικές και όχι φαντασιακές θυσίες.
Οι «εθνικά σκεπτόμενες» μάζες της ελληνικής επικράτειας δεν διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά, ίσως όχι με πλήρη την ευθύνη τους, και δεν είναι διατεθειμένες να θυσιάσουν το μικροβόλεμα ή ψευτοβόλεμά τους.
Στην πραγματικότητα φοβούνται τις πραγματικές συγκρούσεις, και αναζητούν κάτι σχετικά εύκολο.
Οι εθνικιστές γαμπροί επίσης δεν είναι έτοιμοι να συγκροτήσουν έναν πραγματικά συγκρουσιακό εθνικισμό, απέναντι σε πραγματικούς και επίφοβους εχθρούς, στοχεύουν κυρίως στον «εσωτερικό» (τους) «εχθρό» που είναι οι αριστεροί, οι αναρχικοί, οι φιλελεύθεροι «κοσμοπολίτες», οι διανοούμενοι, οι διάφορες πολιτισμικές μειονότητες κ.λπ
Θεωρώ με απόλυτη σιγουριά πως ακόμα και σε μια πραγματική σύγκρουση με έναν επίφοβο εξωτερικό εχθρό αυτό που θα τους ενδιέφερε δεν θα ήταν η εθνική άμυνα και η προστασία του πληθυσμού των ελληνικών νησιών από την γενοκτονική επίθεση των Τούρκων στρατοκρατών και φασιστών, αλλά τα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» με τους «άπλυτους» και τους αναρχικούς, τους «εθνομηδενιστές».
Οι Έλληνες εθνικιστές γαμπροί έχουν αποδείξει ιστορικά την αθλιότητά τους, με τελευταίο παράδειγμα τα αίσχη τους στην Κύπρο, όταν αντί να οργανώνονται εναντίον των Τούρκων φασιστών γενοκτόνων η έγνοια τους ήταν η εξόντωση των μακαριακών και των κομμουνιστών και η εξόντωση αμάχων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Όποιος δημοκράτης μισεί με αγνότητα τους Οθωμανούς βρυκόλακες θα πρέπει να ξέρει ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να εμπιστευτεί τους Έλληνες ή μάλλον ελληνόφωνους εθνικιστές.

Πέραν του κρατισμού και του αντικρατισμού.. Κριτικές σκέψεις για την απελευθέρωση της ζωής από τα δόγματα..

9 μήνες ago